Friday, August 5, 2011

അര്‍ജ്ജുന സ്വയംവരം

 മുന്‍കുറിപ്പ്   : പ്രിയ അര്‍ജുന്‍, വിവാഹം സ്വര്‍ഗത്തില്‍ വെച്ച് നടക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വാസം. നരകം സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തിയില്‍ ആണെന്നും , അവിടം ഭരിക്കുന്നത്‌ അസുരന്മാരെന്നും പ്രമാണം, അവരുടെ സാമ്രാജ്യം ഊഹിക്കാമല്ലോ, താങ്കളുടെ വധുവിന്റെ ബന്ധു ഗണത്തില്‍ ചിലരെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആ നരകം കാണിക്കേണ്ടി വന്നു എന്ന വസ്തുത വിനയപൂര്‍വ്വം അറിയിക്കുന്നു..

     തൃശൂര്‍ ഇരിങ്ങാലക്കുടയില്‍ കല്ലട എന്ന ത്രീ സ്റ്റാര്‍ ടൂറിസ്റ്റ് ഹോമിന്റെ  103 നമ്പര്‍ a/c റൂമില്‍ പുറത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന ജനാലക്കരികില്‍ ചരിച്ചിട്ട മേശമേല്‍ MH - ന്റെ മൂന്നു നാല് കുപ്പികള്‍ ,മിശ്ച്ചര്‍ ,സിഗേറെറ്റു,ചിക്കന്‍ കഷണങ്ങള്‍ , ഗ്ലാസ്സുകള്‍ ..റൂമിലെ കട്ടിലിനരികില്‍ മേശയോട്‌ ചേര്‍ത്തിട്ട  കസേരമേല്‍ ശരീരം കൊണ്ട് വിളിപ്പേര്  അര്‍ത്ഥവത്താക്കിയ കിങ്ങ് എന്ന കപ്പല്‍ നങ്കൂരമിട്ടു കസേര തികയാതെ ഇരിക്കുന്നു.ധ്യാനത്തിലാണ് ...ഗ്ലാസ്സിലേക്ക്‌ സോമരസം പകരുന്നു,വിഴുങ്ങുന്നു..പിന്നെ സ്വതസിദ്ധമായ ദിക്കുകള്‍ കുലുങ്ങുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി..ചിരി കേട്ട് മൃതപ്രാണനായി കട്ടിലില്‍ പ്രവീണ്‍ എന്ന സെസ്സിലെ MSD ഡിവിഷനിലെ മുത്തു ഉരുണ്ടു പിരണ്ടു കിടന്നു.ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂറുകള്‍ കുറെയായി..സമയം എന്തായെന്നാ ??? പാതിരാത്രി 12 മണി .. 
               കപ്പല്‍ , മൊബൈല്‍ എടുത്തു അലറി വിളിച്ചു.."വിനോദ് സാറേ എവിടെയാ?"
അങ്ങേത്തലക്കല്‍ വിനോദ് സര്‍ ഫോണെടുത്തു.. ചാലക്കുടി പാലത്തിനു കീഴില്‍ പുള്ളി പോസ്റ്റായി നില്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം ഏറെയായി..കൂട്ടിനു TD -യുടെ സഹവള്ളിയായ നാട്ടുകാരന്‍ വികാസുമുണ്ട്‌..2 പോസ്റ്റുകളും നോക്കി നമ്പര്‍  ഇട്ടിട്ടു KSEB - യുടെ ജീവനക്കാര്‍ ഇപോ പോയതെ ഉള്ളു,ഈ നില്‍പ്പ് തുടര്‍ന്നാല്‍ 11kv ലൈന്‍ നാളെ  കണക്ഷന്‍  നല്‍കും..കിട്ടിയ ബസ്സിനു കയറി പോയിരുന്നേല്‍ ഇപ്പോള്‍ കിങ്ങിനു ഒരു കമ്പനി കൊടുക്കാമായിരുന്നു ..
                     "ഹലോ സാറെ വരുന്നില്ലെന്ന് ???" കപ്പല്‍ അലറി..
   "ആ വള്ളി TD 10 മണിക്ക് മുമ്പ് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞതാ,അവനെ കാത്തു നിന്ന് ബസ്സും പോയി,
12.30 - നു ഒരെണ്ണം ഉണ്ട്..ഞാനതില്‍ കയറാം.." വിനോദ് മാഷ് 
 "ഹ ഹ ഹ അതല്ലേ സാറെ ഞാന്‍ വള്ളി ചുറ്റാന്‍ നില്‍ക്കാതെ നേരെ ഇങ്ങു പോന്നത്, എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ഞാനും post ആകുമെന്ന്..എന്തായാലും പോരെ ഞാന്‍ MH - മായി കാത്തിരിക്കും,103- ന്റെ വാതില്‍ കുറ്റിയിടത്തില്ല  " കപ്പല്‍ 
                        വിനോദ് സര്‍ ഫോണ്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു,കോതമംഗലം കാലടി അങ്കമാലി വഴിയില്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെളുത്ത  മാരുതി 800 നുള്ളില്‍ TD  ഫോണെടുത്തു,വിനോദ് സര്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു തുടങ്ങും മുമ്പ് അങ്ങേ തലക്കല്‍ നിന്നും "സാറൊന്നും പറയണ്ട ,കുറെ നേരമായി വെയിറ്റ് ചെയ്യുവല്ലേ?നല്ലതാ..ഒരു 10-15 മിനിറ്റ് ,ഇപോ എത്തും.." ഫോണ്‍ കട്ട്‌. 
                   TD - യുടെ സഹയാത്രികനായ ബ്രീസ് വള്ളി ആക്സിലേറ്ററില്‍ ചവുട്ടി പിടിച്ചു..കാര്‍ ഏറ്റവും കൂടിയ വേഗതയില്‍ ഓടി- 80-85 km.
                        12.30 -ന്റെ ബസ്സും പോയി, പോസ്റ്റുകള്‍ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി..
"സര്‍ വിഷമിക്കണ്ട പുള്ളി ഇപ്പൊ വരും " വികാസ് വള്ളി 
      വിനോദ് സര്‍ എന്തോ മുറു മുറുത്തുകൊണ്ട്  കയ്യിലിരുന്ന മിനറല്‍ വാട്ടര്‍ കുടിച്ചു വറ്റിച്ചു,വയറ്റിലെ ഇരകള്‍  സമയം തെറ്റിയിട്ടും പച്ചവെള്ളം മാത്രം വരുന്നതില്‍ പ്രതിക്ഷേധിച്ച് ടിയര്‍ ഗ്യസുകള്‍ പൊട്ടിച്ചു.
    1 മണി, കറങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി  ചാലക്കുടി കാണാതെ 10-20 km മുന്നോട്ടോടി പിന്നെ തിരിച്ചോടി TD പോസ്റ്റുകളുടെ അടുത്തെത്തി..
   മാരുതി വീണ്ടും 80-85 km....
   "അതെ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരുകയ..എന്തേലും  വാങ്ങണോ??" TD
"എടാ ഇവിടെ കഴിക്കാനൊന്നുമില്ല,ബാറും ഹോട്ടലും ഇവന്മാര് നേരത്തെ അടച്ചു  ( വെളുപ്പിന് 1 മണിക്ക് ) നീ കഴിക്കാനെന്തെലും  വാങ്ങിയിട്ട് വരണേ.." കപ്പല്‍ 
                    ഭാഗ്യത്തിന് ഇരിങ്ങാലക്കുടയില്‍ മൂന്നു ദിവസത്തെ സ്ടോക്ക് തീരാത്ത വിഷമത്തില്‍ തുറന്നു വെച്ച ഒരു ഹോട്ടല് കണ്ടത്തി..വേവിച്ചതിനു ശേഷം ജരാ നരകള്‍ ബാധിച്ച പെറോട്ട,കോഴി,ചപ്പാത്തി  എന്നിവ  പൊതിഞ്ഞു  വാങ്ങി ..
                                 വധൂ  ഗൃഹ സമീപസ്ഥമായ ഇരിങ്ങാലക്കുട കല്ലട ഹോട്ടലിന്റെ ഗേറ്റ് മലര്‍ക്കെ തുറന്നു കിടന്നു,ഇവിടെയാണ്‌ കല്യാണത്തിനു വന്ന വരന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് താമസം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്..ഞങ്ങളെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ വരന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച 'പല്ലന്‍' എന്ന അവന്റെ കല്യാണ മാനേജര്‍ കോള്‍ഗേറ്റിന്റെ പരസ്യം പോലെ തിളങ്ങിയ പല്ലുകളുമായി വന്നു..
  ' എന്തുവാടെ പാതിരാത്രിക്കണോ ഫുഡ് വാങ്ങാന്‍ പറയുന്നേ?ഭാഗ്യത്തിന് കിട്ടി,ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരുണ്ടാകും എന്ന്  പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ?"TD
"നിങ്ങള്‍ ആറു പേര്‍ക്കുള്ള  ഫുഡ് വാങ്ങി വെച്ചിരുന്നതാ, പക്ഷെ  കപ്പല്‍ .."
ആ ഗദ്ഗദത്തില്‍ എല്ലാം മനസിലാക്കി ഞങ്ങള്‍ 103- നമ്പര്‍ മുറിയിലെത്തി..
നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം കാണുന്ന കപ്പല്‍ സന്തോഷാധിക്യത്താല്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു..കെട്ടിപ്പിടിച്ചു..കറങ്ങി ഇരുന്നു..
 "പടെ" ബഹളം കേട്ട് കട്ടിലില്‍ കിടന്നു മയങ്ങി തുടങ്ങിയ പ്രവീണ്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു,ഏതോ ദു:സ്വപ്നത്തില്‍ എന്ന പോലെ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു,വീണ്ടും കിടന്നു..
 അര്‍ജുന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെട്ടു,ഒരു ബോധവുമില്ല..പറ്റിയ  കമ്പനി..
ഗ്ലാസ്സുകള്‍ നിറഞ്ഞു,ഒഴിഞ്ഞു..വിനോദ് സാറിന്റെ വയറ്റില്‍ ഇരകള്‍ നീന്തി തുടിച്ചു..സന്തോഷ പൂത്തിരികള്‍ വിരിയിച്ചു..
MH - ന്റെ label നീണ്ടു ഇഴഞ്ഞു കാണാന്‍ തുടങ്ങി..ഉം കിക്കായി..
തമാശ കഥകളുടെ  കെട്ടഴിഞ്ഞു.. ചിരിച്ചി ചിരിച്ചു പൂസിറിങ്ങി..നാറണത്ത് ഭ്രാന്തന്‍ കഷ്ട്ടപെട്ടു പാറയുരുട്ടി കയറ്റും പോലെ അടിച്ചു പൂസാകും,പിന്നെ പാറ താഴേക്കു ഉരുട്ടും പോലെ ചിരിച്ചി ചിരിച്ചു പൂസ് പോകും,ആ പ്രക്രിയയും പ്രതിക്രിയയും തുടര്‍ന്നു..
   ഇതിലൊക്കെ പങ്കു ചേരാനോ ഉറങ്ങാനോ പറ്റാതെ പാവം പ്രവീണ്‍ ..തിരിഞ്ഞു ,മറിഞ്ഞു,കമിഴ്ന്നു പല പോസിഷനുകളില്‍ കിടന്നുറങ്ങി നോക്കി..രാവിലെ അര്‍ജ്ജുന സ്വയം വരത്തിനു പോകേണ്ടതാ..സമയം 3 മണി..
 അപ്പോഴതാ ഒരു ഫോണ്‍ കാള്‍ , സെസ്സിലെ മുത്തിന്റെ മുത്തായ എല്‍ദോസ്, കൂട്ടുകാരന്‍ ഒരു കലാകാരന്‍ സിനിമാക്കാരന്‍ വള്ളി പുള്ളിയുമായി കല്ലട ഹോട്ടലിന്റെ ഗേറ്റില്‍ വന്നു കിടന്നു കറങ്ങുന്നു. മുഖം അല്‍പ്പം മുകളിലേക്കുയര്‍ത്തിയാല്‍  ഹോട്ടലിന്റെ ബോര്‍ഡു കാണാം,പക്ഷെ എല്‍ദോസ് മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ..പുണ്യ ജന്മം..
         അവരെത്തിയപ്പോഴേക്കും പരാജിതനായ  പ്രവീണ്‍ കുളിച്ചു റെഡി ആകാന്‍ പോയി.
              പിന്നെ പറയണോ പൂരം.സിനിമാക്കഥയും , നാടക രചനയും ,പിന്‍ സ്റ്റേജിലെ വിശേഷങ്ങളും കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അനന്ത ശയനത്തില്‍ തറയിലും ,കട്ടിലിലും,മേശമേലും  കഥ കേട്ട് കിടന്നവര്‍ പ്രതിമ കണക്കെ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..
     സുപ്രഭാതം..ഉറക്കത്തിന്റെ അബോധാവസ്ഥയില്‍ ആരെക്കെയോ വന്നു കുളിച്ചു റെഡി ആയി പോയി..
"എനിക്കൊരു അയണ്‍ ബോക്സ് താടാ " ഓ അന്‍വര്‍ എത്തി..മൂന്നാറില്‍ നിന്ന്.പോരുമ്പോ കൊണ്ട് വന്നൂടെ,ഉറക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ എവുടുന്നു കൊടുക്കാന,ഉറക്കവും പോയി..തല ചൊറിഞ്ഞ് TD എഴുന്നേറ്റു  
ഹോട്ടലില്‍ വിളിച്ചു അയണ്‍ ചെയ്യുവാനുള്ള കാര്യം ശെരിയാക്കി ,മുഖം കഴുകി,പല്ല് തേച്ചു,,അപ്പോഴാണ്‌ കഴിഞ്ഞ രാത്രിയില്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെ കുറിച്ച് ഓര്‍മ്മ വന്നത്..
  പല്ലനെ വിളിച്ചു ബുക്ക് ചെയ്ത എല്ലാ റൂമിന്റെയും നമ്പര്‍  വാങ്ങി..ഭാഗ്യം ഒരു റൂമു പോലും ലോക് ചെയ്തിട്ടില്ല, നാട്യ  ശാസ്ത്രത്തിന്റെ A B C D പോലെ പല പൊസിഷനില്‍ എല്ലാവരും കിടപ്പുണ്ട്..പക്ഷെ കപ്പല്‍ രാവിലെ മുങ്ങി..
         നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ഹോട്ടലിന്റെ ഇടനാഴിയില്‍ ഒറ്റ തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് ഉടുത്തു പൊട്ടാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന പ്രായത്തിലുള്ള നാലഞ്ചു യുവാക്കള്‍ തേരാ പാരാ നടന്നു..
     പകുതി തീര്‍ന്ന കുപ്പി ആലസ്യം വിട്ട കണ്ണുകളില്‍ ആശകള്‍ നിറച്ചു..കുളിചിട്ടാകാം..
TD യുടെ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു..VIP...vipin cod..!!! താരം ദെ താഴെ ഗേറ്റിനടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നു..പുള്ളി റൂമിലെത്തിയ ഉടന്‍ എന്തോ പരതാന്‍ തുടങ്ങി..കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഏതോ റൂമില്‍ നിന്നും അച്ചാറും കൊണ്ട് വന്നു , ആശകള്‍ വിരിയിച്ച പകുതി കുപ്പി കാലി കുപ്പിയാക്കി..
     കുളികഴിഞ്ഞു ഈറന്‍ ഉടുത്തു ഓരോരുത്തരായി റൂമില്‍ വന്നു .ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി നോക്കി 
                                   "ഒന്നുമില്ല അല്ലെ "..
പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ  നിരാശയോടെ പോയി..പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല താഴെ ബാറില്‍ വിളിച്ചു കുപ്പികള്‍ വരുത്തിച്ചു.
യുവതലമുറയിലെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടെ പ്രതീകങ്ങളായി മാറി..
                          
                              കൃത്യം മുഹൂര്‍ത്തം കഴിഞ്ഞതും എല്ലാ പാമ്പുകളും കല്യാണത്തിനെത്തി ,,ഫോട്ടോ സെഷന്‍ നടക്കുന്നു,അര്‍ജുന്‍ ആകെ ആവേശത്തിലാണ്,പാമ്പുകള്‍ എല്ലാരും നവ മിഥുനങ്ങളുടെ ഇരു വശത്തുമായി നിരന്നു നിന്നു, വധൂ വരന്മാരുടെ കഴുത്തില്‍ പൂമാല ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവര്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു,പക്ഷെ ഫോട്ടോ ഗ്രഫര്‍മാരും ബന്ധുക്കളും...ആ ആര്‍ക്കറിയാം..
            സദ്യക്ക് വേണ്ടി മുന്‍വശത്തെ വാതിലില്‍ തള്ളോട് തള്ള് ..മുന്‍പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് TD എല്ലാ പാമ്പുകളെയും അടുക്കള വഴി നയിച്ചു .സദ്യക്ക് സമയം ആകുന്നതുവരെ 
പാമ്പുകള്‍ പലതും തൂണിലും,ചെമ്പ് കലത്തിന്റെ അടപ്പിലും ചുറ്റി ഇരുന്നു വിശ്രമിച്ചു.
  വിശാലമായ ഗംഭീര സദ്യ, പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ അഭിവന്ദ്യരായ സെസ്സിലെ ഗുരുനാഥന്മാര്‍ ..എല്ലാവരെയും  കണ്ടു പരിചയം പുതുക്കി. 
                     ഒന്ന് വിശാലമായി മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴാ കാണുന്നെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളായ  ഷാജി, നിഷ ,ടിങ്കിള്‍ ,രേനോഷ് ഇത്യാധികളെ നയിച്ചു കൊണ്ട് അന്‍വര്‍ ,കുറച്ചു ഫോട്ടോ എടുത്തു ,പിന്നെ അവരെയും നയിച്ചു കൊണ്ട് ജാഥയായി അന്‍വര്‍ എങ്ങോട്ടോ പോയി.
   പാമ്പുകളെല്ലാം  അര്‍ജുനോടും പത്നിയോടും യാത്ര പറഞ്ഞു വീണ്ടും കല്ലട ടൂറിസ്റ്റ് ഹോമിലെ മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി..
          കല്യാണ മാനേജര്‍  പല്ലന്‍ അവര്‍കള്‍ പോകുവാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്, ഇനി വിരുന്നു കോഴിക്കോട് അര്‍ജുന്റെ ഗൃഹത്തിലാണ്,കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലുടന്‍ റൂമുകള്‍ ഒഴിയാമെന്ന ആഗ്രഹം വെറും അതിമോഹമായി പാവം പല്ലന്റെ മനസ്സില്‍ വീണുടഞ്ഞു,കല്യാണത്തിനു വന്ന മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ ഗംഭീരമായി..
              സഭയിലേക്ക് വിഭവങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി വന്നു തുടങ്ങി..കുപ്പികള്‍ , ചിക്കന്‍ ചില്ലി, പെപ്പെര്‍ ചിക്കെന്‍,പന്നി,പോത്ത്, എരുമ, കരള്‍ ,ഇതൊക്കെ ഉലത്തിയത്‌ പൊരിച്ചത് കരിച്ചത് മുറിച്ചത് പൊതിഞ്ഞത്..വന്ന ബില്ലുകള്‍ മുറി എടുത്ത ആളിന്റെ പേരിലാ..TD യും എല്ദോസും മത്സരിച്ചു ഒപ്പിട്ടു ബില്ലുകള്‍ കൊടുത്തയച്ചു..
  എല്ലാം ടേസ്റ്റു നോക്കി പകുതി കഴിച്ചു ബാക്കി വെക്കുന്ന കാരണം വെയ്റ്റ്ര്‍ക് എടുത്തു കൊണ്ട് പോകുവാനും വയ്യ, 
           കൈ കഴുകാന്‍ മടിയായത് കാരണം എല്ലാരും തൊട്ടു നക്കിയ വിഭവങ്ങളുടെ ബാക്കി പത്രം ബെഡ് ഷീറ്റില്‍ ചിത്രകല നടത്തി രസിച്ചു..ആകെപ്പാടെ മുന്സിപാലിറ്റി വകയായി സ്യൂട്ട് റൂം ..
  അവിടം ആകെ നശിച്ചു നാറാണകല്ല്‌ പിടിച്ചതും എല്ലാവരും ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
  "ഇനി അടുത്ത റൂമില്‍ പോയി കലാപരിപാടികള്‍ തുടങ്ങാം."
സ്യൂട്ട് റൂം വെക്കെറ്റു ചെയ്തു.
ക്ലീന്‍ ചെയ്യാന്‍ വന്നവര്‍ സ്വബോധം നശിച്ചു നെഞ്ചത്തടിച്ചു കൊണ്ട് ഇറങ്ങിയോടി,ആ നിലവിളി കേട്ട് ഹോട്ടല്‍ മാനേജര്‍  എത്തി,..അപ്പോഴാണ്‌ ആ നഗ്ന സത്യം ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നത്..റൂം ബുക്ക്‌ ചെയ്തത് വധുവിന്റെ ബന്ധു ജനങ്ങളാണത്രെ..മാനേജര്‍  ആ റൂമിന്റെ ഫോട്ടോകള്‍ പല ആങ്കിളില്‍ തെരു തെരെ എടുത്തു ,ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ആ പാവങ്ങളെ അത് കാണിച്ചു പിഴിയാനാകും,പക്ഷെ അയാള്‍ ഒരു ശപഥം ചെയ്തു.."ഇനി അവര്‍ക്ക്  ഒരു കാരണവശാലും റൂം നല്‍കില്ല."
പിന്‍ കുറിപ്പ്  : മുന്‍കുറിപ്പില്‍  ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ നരകം കാട്ടേണ്ടി വന്നുവെന്ന്..പക്ഷെ ശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നറിയില്ല കേട്ടോ..
"അര്‍ജുന്‍, നീ എന്നും ഞങ്ങളോട് കടപ്പെട്ടവനാണ് എന്ന് മാത്രം മനസിലാക്കുക.."

അവസാന താങ്ങ് ( END PUNCH ) : ഞങ്ങള്‍ ഒരു രാത്രി കൂടി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു,അടുത്ത റൂമില്‍ ..പേടിക്കണ്ട  എല്ലാം തഥൈവ: 
   
                     
                

Wednesday, August 3, 2011

സാക്ഷി

        വെയ്റ്റിംഗ്   ലിസ്റ്റില്‍ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത പോലെ കിട്ടിയ ടിക്കെട്ട് , നല്ല തിരക്കുള്ള സമയം കംപാര്‍ട്ടുമെന്റുകളില്‍ അടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല . ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്   തൊട്ടുമുമ്പ് സ്ലീപ്പേര്‍  തീരുന്ന ഭാഗത്തെ വാതിലിനു   സമീപം ഒരിടം കിട്ടി.തിരക്ക് കൂടുതലായതിനാല്‍ , സുരക്ഷയെ കരുതി വാതിലടച്ചു  ചേര്‍ന്ന് നിന്നു.
                                     "രാജ്യാന്തര സര്‍വീസ് നടത്തുന്ന പബ്ലിക് ടോയെലെട്ടുകള്‍ " എന്ന് ഒരു ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ തയ്യാറാക്കാം, 'ലേഖകന്‍ - രവി ', ഫോട്ടോയും , അടിക്കുറുപ്പും, ജനങ്ങളുടെ പ്രതികരണവും  മാത്രം പോര,ജനപ്രതിനിധികള്‍ക്ക് പോകുന്ന 'പ്രതികളി'ല്‍ ആ ടോയെലെട്ടിന്റെ നാറ്റവും കൂടി ഉള്‍പെടുത്താന്‍   കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍ ..സ്വന്തം ഫോട്ടോ  കാണുവാനെങ്കിലും മാഗസിന്‍ തുറന്നു നോക്കിയാല്‍ ജനസേവകരുടെ മൂക്ക് അടഞ്ഞേനെ .. 
                             അടുത്ത സ്ടെഷന്‍ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ തൊട്ടടുത്ത   കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റില്‍ നിന്നും പല തവണ നിലവിളികള്‍ കേട്ടു..എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാന്‍ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു,ഇനി ആരേലും പുറത്തേക്ക് വീണോ?
                         പെട്ടെന്ന് ശക്തിയേറിയ  തിരമാല പോലെ,  നില്‍ക്കുന്നവരുടെ ഇടയിലേക്ക് തള്ളല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു,അടുത്ത കമ്പാര്‍ട്മെന്റിലെ  കുറെ യാത്രക്കാര്‍  ഈ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലേക്കു  ഇടിച്ചു കയറുന്നു,കുറച്ചു പേര്‍ വാതിലുകള്‍ വഴി പുറത്തേക്കു ചാടി..എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്നറിയാന്‍ രവി, ചാരി നിന്ന വാതിലു തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ,അപ്പോഴേക്കും പക്ഷെ, പുറത്തേക്ക് ചാടുവാനുള്ള  മറ്റുള്ളവരുടെ  തിക്കും തിരക്കും കൂടി രവി വാതിലുമായി ചേര്‍ന്ന് അമര്‍ന്നു.. 
                                  പുറത്ത് സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും നേരെ  കാണുവാനാകുന്നില്ല,നിലവിളികള്‍ കേട്ടു മുറുകുന്ന  മനസ്സ് ..
                          നക്സല്‍ ??തീവ്രവാദികള്‍ ??ജാതി സംഘടനകള്‍ ??അതോ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളോ??ഇന്ത്യയില്‍ ഈ പറഞ്ഞ വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് പൊതുശത്രു സാധാരണ ജനം  ആണല്ലോ ?
വില കൂട്ടിയാലും,നിയമം പാസാക്കിയാലും, കൊമ്പത്തെ നേതാവ് വൈരികളുടെ കത്ത്തിക്കിരയായാലും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നതും ശിക്ഷ വാങ്ങുന്നതും ഈ സാധാരണ- ക്കാരാണല്ലോ ?
                    അല്ല അവരാണല്ലോ വോട്ടിട്ട് ജയിപ്പിച്ചു ഇതിനൊക്കെ വളം വെക്കാന്‍ ഓരോരുത്തരെ തലയിലേറ്റി നടന്നത്, വോട്ടിട്ട് കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ കൈകള്‍ വെട്ടാന്‍  ഇവര്‍ക്കൊക്കെ എന്താ ഉത്സാഹം..
                                           ഉള്ളില്‍ രോഷം ആളി കത്താന്‍ തുടങ്ങും മുമ്പേ പുറത്ത് തീചൂളകള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി, രവി ആവുന്ന ശക്തിയെടുത്ത്‌ വാതില്‍  പിന്നോട്ട്  വലിച്ചു ,അനങ്ങുന്നില്ല,സ്ലീപ്പേര്‍ ബര്‍ത്തുകളില്‍ കിടന്നവര്‍ തിക്കി തിരക്കുന്നവരുടെ മുകളിലേക്ക് ചാടുന്നു,ചതഞ്ഞും ഒടിഞ്ഞും നീരുകെട്ടി  വിരൂപമായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയവര്‍ നാലുപാടും ചിതറി ഓടുവാന്‍ തുടങ്ങി..
                 കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റു ഒന്നൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി, ഒന്ന് നന്നായി ശ്വസിക്കുവാന്‍ കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തില്‍ രവി ഒന്ന് നിവര്‍ന്നു,ഇനി കുറച്ചു വൃദ്ധര്‍ മാത്രമേ  അതിനകത്ത് അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ..ഇനിയും തീരാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രത അവരെയും പുറത്തേക്ക് പോകുവാന്‍  ശക്തരാക്കി..
                               രവി , നിന്ന ഭാഗത്തെ വാതിലു തുറന്നു കുറച്ചു പേരെ പുറത്തേക്ക്  വഴി കാട്ടി..പെട്ടെന്ന് ,ഇറങ്ങുവാന്‍ മുന്നോട്ടഞ്ഞ രണ്ടു ജീവനുകള്‍ തുളച്ചു നട്ടെല്ല് കടന്നു  ചോരയുടെ നിറമുള്ള നാക്കുകള്‍ നീട്ടി  ഒരായുധം രവിയുടെ വയറിനെ തൊട്ടു നിന്നു..
                            എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തിരിഞ്ഞു മറുവശത്ത് കൂടി ഇറങ്ങുവാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും  കഴുത്തിനു പിന്നിലൂടെ വലം കൈയ്യുടെ താഴെവരെ വെള്ളിടി കീറിയ പോലെ വേദന ആഴ്ന്നിറങ്ങി,രവി കമിഴ്ന്നു വീണു, പാന്റ്സിന്റെ ബെല്‍റ്റില്‍ തൂക്കി രണ്ടു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് രവിയെ ട്രെയിന്‍  ടോയിലെട്ടിനുള്ളിലേക്ക്  വലിച്ചിട്ടു ,നരച്ച നീല നിറത്തിലുള്ള ടോയിലെട്ടിന്റെ നാല് ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ രവിയുടെ ബോധം മറഞ്ഞു..
                                       
          ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ അടഞ്ഞുപോയ മനസ്സിനെ ദൂരേക്ക്‌ പായിച്ചു കൊണ്ട് ഭീതിയുടെ വാള്‍ത്തലപ്പില്‍ ചോരക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവന്‍ പിടഞ്ഞു, നിലവിളികളും , രോദനങ്ങളും പുരുഷന്റെതോ സ്ത്രീയുടെതോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യാതെ കുഴങ്ങിയ അന്തരീക്ഷം,
   എന്നാല്‍ വാളേന്തിയ ക്രൂര മൃഗങ്ങളുടെ ആര്‍പ്പു വിളികള്‍ കര്‍ണ്ണ പടത്തില്‍ വിള്ളലുകളും, മനസ്സില്‍  പേമാരിയും , വയറ്റില്‍ വിഷവും നിറച്ചു..
                                 കാലുകള്‍  പുറത്തെടുക്കുവാന്‍  ആകാത്ത വിധം ജീവനറ്റ ശരീരങ്ങള്‍ രവിയുടെ ഉടലിനെ ചുറ്റി ധമനികള്‍ വിടര്‍ന്നു  കിടന്നു..  ട്രെയിന്‍ ടോയിലെട്ടിന്റെ ജനാലയുടെ നേര്‍ത്ത വിള്ളലിലൂടെ രവി പുറത്തേക്ക് നോക്കി..ശവങ്ങള്‍ ..ശരീര ഭാഗങ്ങള്‍ ..രക്തം പുരണ്ട ബാഗുകള്‍ . .മാനം നഷ്ടപെട്ട സ്ത്രീ വേഷങ്ങള്‍ ..
                           
             "പറയു ..ആരാണ് ,  ആരാണ് ഇതൊക്കെ ചെയ്തത്..??അവരുടെ വേഷം എന്തായിരുന്നു??അതിന്റെ നിറം എന്തായിരുന്നു??അവര്‍ തൊപ്പി  ധരിചിരുന്നുവോ  ? അതോ കുറി തോട്ടിരുന്നുവോ?? ചുവപ്പോ??പച്ചയോ??നീലയോ ??കാവിയോ??ഏതായിരുന്നു അവരുടെ കോടിയുടെ നിറം?? അവര്‍  എന്തെങ്കിലും ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നോ........?..അവരുടെ ആശയങ്ങളോ മറ്റോ???
         നീണ്ട  ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ രവി മുഖമുയര്‍ത്തി..ആ ടോയിലെട്ടിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ശവങ്ങളിലോന്നായി മാറുവാന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ രവിക്ക് അരിശം തോന്നി..
 ചോദ്യങ്ങള്‍ ആവര്ത്തിക്കപെട്ടു..
                 "അവര്‍ ..." രവി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..
             "അവര്‍ വിവസ്ത്രരായിരുന്നു ..ഉടലും തലയുമില്ലാത്ത ..കൈകളും കാലുകളും  മാത്രമുള്ള ആയുധമേന്തിയ  യന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു..അവരുടെ ആശയം ഉന്മൂലനം  മാത്രമാണ് ..സാധാരണക്കാരന്റെ ഉന്മൂലനം.."
        
                 "................ കൂടുതല്‍ വിചാരണക്കായി  ഈ കേസ് അടുത്ത മാസം 20 - )o തിയതിയിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചിരിക്കുന്നു.." 
           കണ്ണുകെട്ടിയ പ്രതിമക്കു പിന്നില്‍ മാറ്റി വെക്കപെട്ട  അനേകായിരം  കേസുകളില്‍ ഒരെണ്ണം കൂടി..
        നീണ്ടു പോകുന്ന സാക്ഷി നിരകളുടെ പിന്നില്‍ ഒരാള്‍ കൂടി ചേര്‍ക്കപെട്ടു ..
                           
                                      
                                               
                                 
                                                    
                                   
                                              

Sunday, June 12, 2011

ഒരു വേനല്‍ അവധിക്കാലത്ത്‌ ... specially dedicated to anwar,vinod sir&robin

       സമയം ഉച്ചയോടടുത്തു, വെയില് കനത്തു നിന്നു, ഇലകള്‍ നിറഞ്ഞ മാവ് ചാഞ്ഞു തണലും തണുപ്പും ശുദ്ധ വായുവും നല്‍കുന്ന അജന്തയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു,ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ പേറുന്ന ആ മുത്തച്ചന്‍ മാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ പുറത്തേക്ക് അടവുകളോന്നുമില്ലാതെ തള്ളി നില്‍ക്കുന്ന മുകളിലെ വരാന്തയില്‍ വൃത്താകൃതിയിലെ  മേശക്കരികില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നു, ഒറ്റയ്ക്ക് അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴും ചുറ്റും പാട്ടുപാടി  ആ ഹ്ലാദിക്കുന്ന, തമാശകളും കളിയാക്കലുകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു മനസ്സില്‍ - റോബിന്‍,വിനോദ്,വിനോദ് സര്‍ ,ആശാന്‍,മനു,VIP,അര്‍ജുന്‍,ഗിരീഷ്‌...എല്ലാവരും ചുറ്റുമിരിക്കുന്നു..കുഴഞ്ഞു തുടങ്ങിയ നാവുകളും,ഇനിയും തുറക്കാനാകാതെ അന്തം വിട്ടു ചിരിക്കുന്ന വായും,വാരിവലിച്ചിട്ട കുപ്പിയും ഗ്ലാസും,വൃത്തി ഹീനമാക്കിയ മേശവിരിയും, ചുരുളഴിക്കുന്ന തമാശക്കഥകളും..
         എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്തി ...വെയിറ്റര്‍  വന്നു, സ്വര്‍ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പേ നിനക്ക് ഞാന്‍ ടിപ്പു തരത്തില്ല..
തണുപ്പിക്കാനല്ല ചൂടാക്കാനാണ് തോന്നിയത്, വീര്യമുള്ള ബ്രാണ്ടി ആകാം, വിനോദ് സര്‍ വരാമെന്നെറ്റിട്ടുണ്ട് റോബിനും......, ; പറഞ്ഞു പറ്റിച്ച വിനോദും  മനുവും VIP യും പോയി തുലയട്ടെ..  മൂന്നാറില്‍ സസുഖം വാഴുന്ന അന്‍വറിന്റെ സസുഖം തീത്ത് അസുഖം ആക്കുവാന്‍ പോകുവാനുള്ള പ്ലാനിലാ,വിനോദ് സര്‍ എത്തീട്ടില്ല ,ബസ്സില്‍ വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ഉണ്ട്, റോബിനെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നുമില്ല..യാത്ര മുടങ്ങണെന്നു മൂന്നാറില്‍ നിന്നും ഒരു മനസുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥന പോയിട്ടുണ്ടാകും..
            രണ്ടെണ്ണം തീര്‍ത്തു ചുണ്ട് തുടച്ചു ഫോണെടുത്തു, ഒരു വര്‍ഷവും രണ്ടു മാസവും മണലാരണ്യത്തില്‍ കയ്യും കാലുമിട്ടടിച്ചിട്ടു നാട്ടില്‍ വന്നതാ,എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കണ്ടു പഴയ പോലെ ഒന്ന് കൂടാം,എവിടെ ??ഓരോര്‍ത്തര്‍ക്കും തിരക്ക്,മുടിഞ്ഞ തിരക്ക്..ഒരു യാത്രയുള്‍പ്പെടെ 24 മണിക്കൂര്‍  ജീവിതത്തില്‍ മാറ്റിവെക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും ഇല്ല, ഇനിയൊരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്നു ,ഒരു കൂടിച്ചേരല്‍ പ്രതിക്ഷിക്കെണ്ടതില്ല,എല്ലാവരും സസുഖം വാഴട്ടെ..ഒരിക്കലും നഷ്ടപെടുത്തിയ നല്ല സമയങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കതിരിക്കട്ടെ..ഒരു പക്ഷെ അത് ഒരു പാട് വേദനിപ്പിചേക്കും..ഞാന്‍ ആ വേദന അറിയുന്നുണ്ട്.. 
               തോളില്‍ കോളേജു പിള്ളര്‍ സ്റ്റൈലില്‍ ബാഗു തൂക്കി കുട്ടി ഷര്‍ട്ടിട്ട്ബുള്‍ഗാന്‍ വെച്ച് ഒരു മാറ്റവുമില്ലത്ത നിഷ്കളങ്കമായ ,സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന സ്വതസിദ്ധമായ ചിരിയുമായി വിനോദ് സര്‍ എത്തി,മുറുക്കെ കെട്ടി പിടിച്ചു,നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം കാണുന്നു,പുള്ളിയുടെ വിവാഹ വിശേഷങ്ങളും വല്ലപ്പോഴും എത്തി നോക്കി ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ സൗഹൃദം പങ്കിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരെ കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു,
 കുപ്പി തീര്‍ന്നു,പുതിയത് ശിരസ്സ്‌ ഭേദിക്കപെട്ടു ,ഉള്ളിലെ വീര്യം  ഗ്ലാസ്സിലെക്കും,സോഡാ ചേര്‍ന്ന് കുടലിലേക്കും , അവുടെ നിന്ന് ചോരയില്‍ കലര്‍ന്ന് തലച്ചോറിലേക്കും കുറച്ചു മൂത്രാശയത്തിലെക്കും പോയി..
ചുവന്ന   vox wagon പോളോ അജന്തയുടെ ഗേറ്റിനു മുന്നില്‍ വളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു.വെളുത്തു ,ചുവന്നു , ക്ലീന്‍ ഷേവ് ചെയ്തു റോബിന്‍ സര്‍ എത്തി, വന്നയുടനെ "സൗദി രാജാവേ" എന്ന് നീട്ടി വിളി,മാറി മാറി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, പിന്നെ ആവേശം മൂത്തു.."വേഗം ഇറങ്ങു ഇപ്പൊ തന്നെ മണി  മൂന്നായി , ഇരുട്ടും മുമ്പ് അവിടെ എത്തണം,വന്യ  മൃഗങ്ങളോക്കെയുള്ള സ്ഥലാ.."
(11 മണിക്ക് കൃത്യം വരാമെന്ന് പറഞ്ഞവനാ..) 
ഞാന്‍ : ഓ എന്നാട രണ്ടെണ്ണം വിടടാ..
റോബിന്‍: ഇല്ല സാറേ വണ്ടി ഓടിക്കാനുള്ളതാ..
( ഒരു മാന്യന്‍ !! പണ്ട്  മദ്യപിച്ചു വണ്ടി ഓടിച്ചു ക്യാമ്പസ്സിനു മുന്നില്‍ വെച്ച് പോലീസ്  പൊക്കിയപ്പോള്‍ "അളിയാ  നിന്നെ പിന്നെ  എടുത്തോളാഡാ .."എന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞ ടീമാ ..ഇപ്പൊ വണ്ടി ഓടിക്കണം പോലും..)
    മുന്‍ സീറ്റില്‍ റോബിന്‍ പൈലറ്റും വിനോദ് സാറും പിന്നില്‍ ഞാനും,cums-ല്‍ പോയി  ഗിരീഷിനെയും  ഷൈജു മാഷിനെയും മുഖം കാണിച്ചു അനുഗ്രഹം വാങ്ങി യാത്ര തുടങ്ങി,തേയിലയുടെ പച്ചപ്പിലേക്ക്,മൂന്നാറിലേക്ക്..അവിടെ ഫോറെസ്റ്റ്  ഓഫീസില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന അന്‍വറിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക്...
   യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഭക്തിഗാനം കാറില്‍ തുളുമ്പി തുടങ്ങി,അത് താഴെ വീണു  തൂകാതെ വിനോദ് സര്‍ ഓഫ് ചെയ്തു പിന്നെ കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് മെല്ലെ താഴ്ത്താന്‍ തുടങ്ങി,പെട്ടെന്ന് റോബിന്‍ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു,വിനോദ് സര്‍ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു..
  റോബിന്‍ : സാറേ ഗ്ലാസ്സ് താക്കല്ലേ..കാറിനകത്ത് പൊടിയാകും..കണ്ടോ ലെതെര്‍ സീറ്റാ   ..
വിനോദ് സര്‍ : എടാ പുറത്തെ കാറ്റ് കൊണ്ട് പോകുന്ന സുഖം...
റോബിന്‍ : ഒന്നും പറയണ്ട a/c ഉണ്ടല്ലോ അത് മതി ..

             പോകുന്ന വഴിക്കെല്ലാം 'കള്ള്,കള്ള്.."എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡുകള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ വിനോദ് സാറിനോട് പറഞ്ഞു'സാറെ കള്ള്.."
വിനോദ് സര്‍ : ഇരുമ്പനത്ത് ഒരു ഷാപ്പുണ്ട്,നല്ല  കള്ളാ ..രാജേഷ്‌ llb യുടെ കൂടെ വന്നപ്പോ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്,പക്ഷെ അവിടെ വരെ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം ..
   പിന്നെ വഴിക്ക് കണ്ട ഷാപ്പിലെല്ലാം കയറി..എവിടെ ഒരു തുള്ളി കള്ള് എടുക്കാനില്ല..കേരളത്തിന്റെ പുരോഗതി കള്ളിലൂടെ..അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗമേ ഇനിയും കള്ള് ചെത്തിയിറക്കൂ ..ഞങ്ങള്‍ക്ക് ദാഹിക്കുന്നു..
      കള്ള് കിട്ടാത്ത വിഷമത്തില്‍ ഒരു കാലി ചായ അടിച്ചു യാത്ര തുടര്‍ന്നു,അടിമാലിയെത്തി,ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലെ സോമരസ വില്‍പ്പന കേന്ദ്രം ഇനി മൂന്നാറിലെ ഉള്ളു.രണ്ടു കുപ്പി വാങ്ങി..രാത്രി മണ്ണിനെ മൂടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..
             വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു ചാടി കാറ് മലകയറി..ഞാനോ പിന്‍ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു ആടി ഉലഞ്ഞു ചാടി ഇരുന്നു വയറു കലങ്ങി മറിഞ്ഞു ഒരു പരുവമായി..കരിമ്പാറ  പോലെ വിനോദ് സര്‍ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചും രസിച്ചും ഇരുന്നു,ആ റോഡിലൂടെയുള്ള ഡ്രൈവിങ്ങില്‍ രസം പൂണ്ടു റോബിനും..
      ആകെ മന്ദതയിലാണ്    മൂന്നാര്‍ സിറ്റിയില്‍ എത്തിയത്, ചാടിയിറങ്ങി റോഡിന്റെ വക്കത്തു നിരന്നു നിന്ന് മൂത്രമൊഴിച്ചു,പുറത്ത് നല്ല തണുപ്പ്, മഞ്ഞിറങ്ങി അന്തരീക്ഷത്തില്‍ വേരുറപ്പിച്ചു അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്നു,...എന്റെ വയറില്‍ നിന്നും ചായയും ചാരായവും ഇണ ചേര്‍ന്ന് തികട്ടി വന്നു,പക്ഷെ വാളായി പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല..
                  അന്‍വറിനെ വിളിചു ,എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത കോട്ടും,വെളുത്ത ചിരിയുമായി കോതിയോതുക്കിയ മുടിയിഴകള്‍ പാണ്ടിലോറി പോകുന്ന കാറ്റില്‍ ഉലച്ചു സ്റ്റൈലില്‍ നില്‍ക്കുന്നു..
                    കൈകൊടുത്ത്,കെട്ടിപ്പിടിച്ചു..പരാതികളും,പരിഭവങ്ങളും പറഞ്ഞു,അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയാണ്..കൂട്ടുകാര്‍ ഒത്തുചേരുമ്പോള്‍ രാത്രിയോ പകലോ സ്ഥലകാല ബോധമോ പോകും, ഏത് പ്രായത്തിലും..; ദൈവത്തിനു നന്ദി ..നീ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ അനുഗ്രഹമായി ചൊരിഞ്ഞ സൗഹൃദങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആയിരം നന്ദി ..
         തിരക്ക് കുടി ദോശയും ഓം ലെറ്റും ,അപ്പവും,പുട്ടും ഒന്നിച്ചു വേവിച്ചെടുക്കുന്ന അപൂര്‍വ്വ വേഗതയുള്ള തട്ട് കടയില്‍ നിന്നും അപ്പവും,കപ്പയും കോഴിയും വാങ്ങി തെയിലക്കാട്‌ കയറുവാന്‍  തുടങ്ങി.. 
 കാറിനുള്ളിലിരുന്നു അന്‍വര്‍ കൈചൂണ്ടി കാണിച്ച ഭാഗത്ത് ഇരുട്ടണെന്നും,എന്നാല്‍ വെളിച്ചം വീണാല്‍ അവിടം തേയില തോട്ടവും ഇപ്പുറത്തെ ഭാഗം കണ്ണീര്‍ ചാലിട്ടോഴുകുന അരുവിയാണെന്നും മനസിലായി..  
    ഫോറെസ്റ്റ് ചെക്ക് പോസ്റ്റില്‍ അന്‍വര്‍ സാറിന്റെ വരവും കാത്തു കാവല്‍ക്കാരന്‍.( വലിയ പുള്ളിയ..) അവുടുന്നു ഉയരത്തിലേക്ക് മലയെ വളഞ്ഞു കയറുന്ന റോഡ്‌ ..
   റോബിന്‍: എടാ വഴി പറഞ്ഞു തരണേ ഒരു വശത്ത് നല്ല താഴ്ചയാ..
അന്‍വര്‍ : എടാ വലത്തേക്ക് വളച്ചോ..
     റോബിന്‍ ചെറുതായൊന്നു വളച്ചു ..മുന്നില്‍  മല..വീണ്ടും വളച്ചു.... മല ..വീണ്ടും വളച്ചു...
 റോബിന്‍ :എടാ റോഡില്ലേ...?????
അന്‍വര്‍ : എടാ പൊട്ടാ നല്ല വളവാ..ആഞ്ഞു വളക്കു..
 റോ : മ*$##** ..ആദ്യമേ പറയണ്ടേ..വളചോന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാല്‍..
അന്‍ : "എനിക്കറിയോ നിനക്കറിയോ ??"
വിനോ : എന്താ.... ഹ ഹ ഹ ഹ 
ഞാനും ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ 
    റോബിന്‍ റിവേര്‍സ് എടുത്തു..വീണ്ടും കയറി..
അന്‍ : എടാ ഇടത്തോട്ടു വളച്ചോ..
                  റോബിന്‍ ആഞ്ഞു വളച്ചു..പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് ചെറിയ വളവായിരുന്നു..റോഡ്‌ കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും വളഞ്ഞു കാര്‍ നിരത്തിന് താഴെയിറങ്ങി ചവുട്ടി നിര്‍ത്തി..
റോ : നീ പറയണ്ടേ പട്ടി , ചെറിയ വളവാണെന്ന്..*##*&;$**
അന്‍ : ഞാന്‍ അറിഞ്ഞോ നീ ഇങ്ങനെ വളചെടുക്കുമെന്നു ..
ഞാനും വിനോദ് സാറും ഹ ഹ ഹ ഹ ...
    അടുത്ത വളവിനു മുന്നിലായി ഫോറെസ്റ്റ് ഓഫിസിനു മുന്നില്‍ കാര്‍ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു..ടോര്‍ച്ചേടുത്തു  ആഹാരവുമെടുത്ത് അന്‍വര്‍ ഇരുട്ട്  മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്ന ഭാഗത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.. 
റോ : എടാ നീ ഏത് കൊക്കയിലെക്കാടാ  ഞങ്ങളെ  കൊണ്ട് പോണേ ..?
 ഇടതൂര്‍ന്ന മരങ്ങളും വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകളും ഉരുണ്ടു പിരണ്ട കല്ലുകളും കൊഴിഞ്ഞുണങ്ങിയ  ഇലകളും കുറ്റിചെടികളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ അവിടെ വഴി പോലെ എന്തോ ഉണ്ട്..അന്‍വറിന്റെ പിന്നാലെ നമ്മള്‍ മൂവരും കൂടി.. 
  കുറ്റ കുറ്റിരുട്ടു..അന്‍വര്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു..
"എടാ ഇവിടെ പുലിയിറങ്ങും .
റോ :  നമ്മളെ ഉദ്ധെശിച്ചാണോ ? അത്രയ്ക്ക് വേണ്ടട..
അന്‍ : സൂക്ഷിച്ചു നടക്കണേ പാമ്പ് ഉള്ളതാ..
വിനോ : ശെരിയാ T D പുറകെ വരുന്നുണ്ട്..
       എല്ലാരും ഹ ഹ ഹ ഹഹ.. 
          കുറച്ചകലെ വൈദ്യുതി ദീപം കണ്ടു, ആശ്വാസമായി .നിരന്നു ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങള്‍ ,കൊട്ടെയ്സ്  ആണ്,അതിനുചുറ്റും വലിയ കിടങ്ങ് കുഴിച്ചിരിക്കുന്നു, കിടങ്ങിനു മുകളിലൂടെ തടികൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ച ചെറിയ മരപ്പാലം-ഒരാള്‍ക്ക്‌ കഷ്ടി  നടക്കാനുള്ള വീതി..ഞാന്‍ കയറിയപ്പോള്‍ അതൊന്നാടി,വളഞ്ഞു !!
അന്‍ : ഓടിക്കാതെ ഇങ്ങു വാടെ..
  ആദ്യം കണ്ട കൊട്ട്യേസ്  അന്‍വറിന്റെയാണ് ,വൈദ്യുതി ബള്‍ബിന്റെ വെളിച്ചം വീഴുന്ന ഭാഗം മാത്രം കാണാം,അതിനെ കൂടി മറക്കുവാന്‍ ഇരുട്ട് കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കുന്നു,കണ്ണിലിട്ടു കുത്തിയാല്‍ വായില്‍ കൊള്ളുമെന്നു പറഞ്ഞ അവസ്ഥ..
                        ഈ അന്‍വറിന്റെ കാര്യം ആ ഇരുട്ടത്ത് പിന്നിലേക്ക്‌ കൈചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് പറയുവാ 'അതാ ആനമുടിയെന്നു..!!!',ദൈവമേ എന്തൊരു പരീക്ഷണം, ഞാനും റോബിനും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി,വിനോദ് സര്‍ അവന്‍ കൈചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി തലകുലുക്കുന്നു,നല്ല കാഴ്ചശക്തി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു,x-ray കണ്ണുകളാകും  .
             വേഷം മാറി....കുപ്പികള്‍ പൊട്ടി... പെട്ടെന്ന് ഒരു ഫോണ്‍ കോള്‍ .. 
വിനോ : അതെ,... ഭാര്യയ്യാണ്,ഞാനിവിടെ എത്തിയോ എന്നറിയാന്‍ വിളികുകയാ,മിണ്ടല്ലെ..
   നിശബ്ദത..ഭയങ്കര നിശബ്ദത..വിനോദ് സര്‍ അറ്റെന്‍ഷനില്‍  നിന്നു ..
'ഹലോ ഞാനെത്തി കേട്ടോ, സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെയുണ്ട്,പിന്നെ തണുപ്പായത്  കൊണ്ട്  'അവന്മാര്‍ '2 കുപ്പി ബിയര്‍ എടുത്തിട്ടുണ്ട് ( 2 കുപ്പി ബിയര്‍ ?? ? ഞങ്ങള്‍ എടുത്തത് കൂടാതെ ഒരു ബോട്ടില്‍ അന്‍വര്‍  വാങ്ങി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, അതും ബ്രാണ്ടി..!!)
       "ഞാനോ ? ഞാന്‍ കഴിക്കത്തില്ലന്നറിയാലോ ,എന്നാലും ഒരു ഗ്ലാസ് ബിയര്‍ കഴിക്കുവേ..ഒരു കമ്പനിക്കു.."
 പിന്നെ ഞങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തി, ഒരു മുഴം കയറിലും 2 ബോല്‍ട്ടിലും ഓടുന്ന സംഭവമല്ലേ ദാമ്പത്യം..
      ഫോണ്‍ വെച്ചു,  ഞങ്ങള്‍ മൂവരും വിനോദ് സാറിന്റ മുഖത്ത് നോക്കി ആഞ്ഞൊന്നു ചിരിച്ചു..
                                             ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുവാന്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ ജീവിതം എത്ര സുന്ദരം,ഒരു ടെന്ഷനില്ല,വിഷമങ്ങളില്ല,ജീവിത ഭാരങ്ങളില്ല,കെട്ടുപാടുകളില്ല..മനസ്സില്‍ സന്തോഷം മാത്രം..മനസറിഞ്ഞു ആര്‍ത്തു ചിരിക്കുവാന്‍ ഈ സൌഹൃദ സദസ്സും..
  
 റോ : എടാ കുപ്പി എല്ലാം അടിച്ചു  തീര്‍ക്കുന്ന കൊള്ളാം, ആരും വാളുവെക്കരുത്..ഗവ : കൊട്ട്യേസാ  ഓര്‍മ്മ വേണം..
  ഞങ്ങള്‍ : ആഞ്ജ പോലെ രാജാവേ..ഹ ഹ ഹ ആഹ 
                                  പൊട്ടിച്ചിരികളും ,കഥപറച്ചിലും, ..ബഹളം കേട്ട് അടുത്ത കോട്ട്യ്സിലെ  ആള്‍ക്കാര്‍ എഴുന്നേറ്റു,ലൈറ്റിട്ടു,പുറത്തിറങ്ങി-അന്‍വറിന്റെ കൊട്ടെയ്സില്‍ ആണെന്നറിഞ്ഞു മൂത്രമൊഴിച്ചു പിന്നെയും അകത്തുകയറി കതകടച്ചു മുഖം വഴി മൂടിപ്പുതച്ചു, പക്ഷെ വെളുപ്പിന് 3 മണിവരെ നമ്മള്‍ അവരെ ഉറക്കീല,സത്യം ..മദമിളകി നിന്ന ഒറ്റയാന്‍ പോലും ഓടിക്കാണും, പിന്നെയാ..ദൈവമേ ഇങ്ങനൊരു ഭാഗ്യം അവര്‍ക്കിനിയും കൊടുക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കവസരം നല്‍കണേ.. 
            കുപ്പികള്‍ ചത്തുമലച്ചു..കോഴിക്കാലുകള്‍ അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ പോലും നടക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ കടിച്ചുപോട്ടിച്ചു ചന്നം പിന്നം പാളീസാക്കി...
                                                        സമയം രാത്രി 2 മണി , ഇപ്പോഴാണ് നോസ്ടാല്‍ജിയ ഉണരുന്നത്,  നിലവില്‍ ലൈന്‍ കിട്ടുന്ന എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളെയും വിളിചെഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു,കഥകള്‍ തുടങ്ങി..മാറി മാറി സംസാരിച്ചു.. അവന്മാര്‍ക്ക് വരാന്‍ കഴിയാത്തതിന്റെ വിഷമവും,ഉറക്കം പോയതിന്റെ നിരാശയും,....എങ്കിലും രസമാണ്..ഒരുപാട് നേരം..ഒരുപാട് പേര്‍ ..
             റോബിന്‍ ഇതിനിടയില്‍ ഒന്ന് മുള്ളാന്‍ പോയി-
      "ബാഏ ബാഏ ബേആ   .."
അന്‍  : എന്താടാ മുള്ളുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ശബ്ദം..?
ഞാ :  അളിയാ, ഉറുമിയും ഉടവാളും..എടാ ഗവ : കോട്ട്യ്സാ മറന്നോ നീ..
  റോബിന്‍ അങ്കത്തട്ടില്‍ നിന്നും ഓടി വന്നിട്ട്..
"പോടാ പട്ടി..**##** വന്നാല്‍ പിന്നെ വക്കാതിരി....ബാഏ ബേആ ..""""
                           ഉണരുമ്പോള്‍ 9 മണി, ഞാന്‍ വീണ്ടും കിടന്നുറങ്ങി, 
10 മണി.. 
അന്‍വര്‍ എഴുന്നേറ്റു ഓഫീസില്‍ പോയി ( ഫേസ് ബുക്കില്‍ കയറാന്‍..!!!)
  സമയം 11 മണി :
റോ : സാറെ വരയാടിനെ കാണണം,ആനമുടി കാണണം,തേയിലത്തോട്ടം കാണണം, വിശക്കുന്നു ചോറ് കഴിക്കണം..
വിനോ : ഏതാ ആദ്യം വേണ്ടേ ?
റോ : കക്കൂസില്‍ പോകണം..
ഞാ : പിന്നെ അതിനിമ്മിണി പുളിക്കും,ഇവിടെ ആകെയുള്ള ക്ലോസെറ്റില്‍ ഞാനിരിക്കുവാ..'
    
 അന്‍വര്‍ വന്നു,ഞങ്ങള്‍ റെഡി ആയി, അവന്റെ ഓഫീസില്‍ പോയി,കാമറ പട പട ക്ലിക്ക് ചെയ്തു..ആരുമില്ലകെട്ടോ അവിടെ,അന്‍വറും ഒരു പയ്യനും മാത്രം..പക്ഷെ നല്ല സെറ്റ് അപ്പ്‌ .
                                            പുറത്തുപോയി ചോറ് കഴിച്ചു,ക്യാരറ്റു വാങ്ങി, തേയില വാങ്ങി, കറങ്ങി നടന്നു..
പിന്നെ സീസണില്‍ മാത്രം പുറത്തുള്ളവര്‍ക്ക്  അനുമതിയുള്ള ടൂറിസ്റ്റ് ഏരിയയില്‍ സീസണ് 2  മാസം ബാക്കി നില്‍ക്കെ ഞങ്ങള്‍ പോയി..അന്‍വര്‍ നിനക്ക് നന്ദി ,നിനക്ക്   ജോലി നല്‍കിയ ഫോറെസ്ടുകാരെ നന്ദി .. വരയാടിനെ കണ്ടു...വളരെ അടുത്ത്..ഫോട്ടോകള്‍ എടുത്തു..പേര് പോലെ വരയുള്ള ആടല്ല കേട്ടോ പാറയുള്ള ഭാഗങ്ങളില്‍ മാത്രം കാണുന്നത് കൊണ്ട് തമിഴില്‍ പാറ എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന വരയാട് എന്നാക്കിയത,മലയാളത്തില്‍ മലയാട് എന്ന് പറയാം .പുള്ളി , ചാരനിറത്തില്‍ നല്ല വെടിക്കെട്ട്‌ കൊമ്പൊക്കെ വെച്ച്‌ സുന്ദരനാ..  
           ഒരു മലയില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കു പടര്‍ന്നു കയറുന്ന റോഡ്‌...കിഴുക്കാം തൂക്കായ പാറകളില്‍ ,മേഘങ്ങളില്‍  നിന്നും വറ്റാതെ വെള്ളം ശേഖരിച്ചു ആ മലയാടിവാരം പച്ചയില്‍ പുതപ്പിക്കുന്ന നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ ..നേരമധികമായിട്ടില്ല എങ്കിലും  നേര്‍ത്ത മഞ്ഞ് ഇലത്തലപ്പുകളില്‍ തട്ടി മണ്ണിനെ നോക്കി നിന്നു ..
  റോ : എടാ ഇവിടെ വേറെ വന്യ മൃഗങ്ങളുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് എവിടെ ?ഒന്നിനേം കാണുന്നില്ലല്ലോ? 
അന്‍ : വരും,പക്ഷെ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ; ഭാഗ്യമുണ്ടെല്‍ കാണാന്‍ പറ്റും,അത്ര തന്നെ...!
 റോ : അയ്യോ !! അപ്പൊ സീസണില്‍ വന്നാലും അതിനെയൊന്നും കാണാന്‍ പറ്റില്ലേ ????
അന്‍ : ഒരുകാര്യം ചെയ്യാം..
റോ : ഹാ അങ്ങനെ പറയ്‌..
അന്‍ : അല്ലെ, സീസണ്‍ ആകുമ്പോ അവറ്റകള്‍ വന്നില്ലേല്‍ ഞങ്ങളെല്ലാരും കൂടി കാട്ടില്‍ പോയി അതിനെയൊക്കെ പിടിച്ചു ,ചങ്ങലക്കിട്ടു , വരുന്നവര്‍ക്ക് കാണാന്‍ ഇവുടെ കൊണ്ട് നിര്‍ത്താം ,എന്തെ? 
 റോബിന്‍ 'ബ്ലും.. ', ഞാനും വിനോദ് സാറും ഹ ഹ ഹ ഹ 
              സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള അവസാന പോയിന്റിലെത്തി, വിശാലമായ പുല്‍മേട്‌.. സീസണ് മുന്നേ ,ആദ്യമായി കാണുന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കി പൂക്കള്‍ അത്ഭുതം കൂറി.
   പൊടിയടിക്കുമെന്നു ഭയന്ന് , ആ കാലാവസ്ഥയിലും അടച്ചിട്ട ഗ്ലാസ്സുകള്‍ തുറക്കാത്ത റോബിന്റെ വാഹനത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ തണുത്ത കാറ്റ്..
  ഞങ്ങള്‍ പുല്‍മെട്ടിലേക്ക് കയറി,ഓരോ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു...
അന്‍ : എടാ അവുടെ നിന്നു കത്തിക്കല്ലേ..പെട്ടെന്ന് തീ പിടിക്കും..
വിനോ : എന്തിനു സിഗരറ്റിനോ  ??
അന്‍ : അല്ല ഈ പുല്ലില്‍..പിന്നെ വലിയ പാടാ ..
     ഞങ്ങള്‍ സിഗരെറ്റ്‌ ചവുട്ടി അണച്ചു.
 അന്‍വര്‍ പുല്‍മെട്ടിലേക്ക് കയറി,സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും എത്രയോ അടി ഉയരത്തില്‍  ,
 ( ക്ഷമിക്കണം, മറന്നു പോയി,)ഉള്ള അവുടെ നിന്നു കിഴുക്കാം തൂക്കായ മലയുടെ അടിവാരത്തെ കാഴ്ചകള്‍ കാണിച്ചു തന്നു..ചെറിയ പൊട്ടു പോലെ വാഹനങ്ങള്‍ മല കയറുന്നു,വീടുകള്‍ . .അരുവി..തണുപ്പില്‍ നിന്നു രക്ഷ നേടാന്‍ മൂന്നാര്‍ പുതച്ച നല്ല പച്ച നിറമുള്ള കമ്പിളി പോലെ തേയിലത്തോട്ടം..-ഒരു നല്ല പെയിന്റിംഗ്  കാണും പോലെ.. ഹാ ഭൂമി എത്ര സുന്ദരം..
      അന്‍വര്‍ അവിടെ നിന്നു ഒരു സിഗരെറ്റ്‌ കത്തിച്ചു..
 ഞങ്ങള്‍ : എടാ പട്ടി ഞങ്ങളോട് പാടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ..???
അന്‍ : ഞാന്‍ നിങ്ങളെ പോലെയല്ല, എനിക്കെ പുല്‍മേട്ടില്‍ തീ പിടിക്കാതെ വലിക്കാനറിയാം..
ഞങ്ങള്‍ : ഹോ ഹോ ഹോ..പിന്നെ..ഹ ഹ് ഹ ആഹ ഹ 
            പിന്നീട് തെയിലത്തോട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് പോയി, ക്യാമറ പാടാ പട ക്ലിക്ക് ചെയ്തു, അകലെ വലിയ മല നിരകള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു.. 
  അന്‍ : ദേ അതാണ്‌ ആനമുടി..
 ഞാന്‍ : ഏതു മല കണ്ടാലും നിനക്ക് ഉടനെ ആനമുടിയാണോ?
റോ : ഇന്നലെ കൊട്ടെയ്സിനു പിന്നില്‍ കാണിച്ചു ഒരു ആനമുടി..നിനക്ക് സത്യത്തില്‍ ഈ ആനമുടി അറിയോ?
അന്‍: എടാ ആ മലയില്ലേ അത് അവുടുന്നു വളഞ്ഞു... പുളഞ്ഞു... തിരിഞ്ഞു... 
വിനോ : ഇന്നെങ്ങാനും ഇങ്ങേത്തുമോ ? അത് പോട്ടെ നീ പോയിട്ടുണ്ടോ?
അന്‍ : പിന്നെ , പക്ഷെ നമുക്ക് പോലും പോകുവാന്‍ ജില്ലാ ഓഫിസ്സിന്നു പ്രത്യേക പെര്‍മിഷന്‍ വേണം, ഇപോ അതും കൊടുക്കുന്നില്ല..
                                                ' റോബിന്‍ കെഞ്ചി..
           "എടാ എനിക്ക് ഒരു അവസരം താടാ... അവിടെ പോകാന്‍.."
അന്‍ : എടാ നമുക്ക് പോലും ഇപോ കിട്ടത്തില്ല..
റോ : അങ്ങനെ പറയല്ലെടാ, ഒരു അവസരം താടാ അവിടെ പോകാന്‍.. , പ്ലീസ് മുത്തെ.. 
അന്‍ : എടാ അളിയാ പറ്റത്തില്ലടാ
റോ : എടാ പ്ലീസേടാ ,ഒരവസരം താടാ...
ഞാനും വിനോട് സാറും ഹ ഹ ഹ ഹ ആഹ ഹ ഒരവസരം കൊടുക്കെടാ.. 
         റോബിന്റെ മുഖം ഠിം..
   നീലക്കുറുഞ്ഞി  പൂക്കുന്ന ചെടി കണ്ടു,അതിനി 2024 -ലോ  മറ്റോ പൂക്കുകയുള്ളൂ.ഫോറെസ്റ്റ് ഓഫീസില്‍ കയറി യാത്ര പറഞ്ഞു, വീണ്ടും ആലിംഗനങ്ങള്‍ ...
             "അന്‍വര്‍ ..ശേരിയെടാ..."
          ആടിയുമുലഞ്ഞും മലയടി വാരത്തിലെത്തി  , ആദ്യം കണ്ട കള്ള് ഷാപ്പില്‍ കയറി,അങ്ങനെ ആ മോഹവും പൂവണിഞ്ഞു,പക്ഷെ ആ പൂ പെട്ടെന്ന് വാടി..കുറച്ചു വളവുകള്‍ തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു ഞാന്‍ കാറ് നിര്‍ത്തിച്ചു, ചാടിയിറങ്ങി നിലവിലെ  ഗുരു കാരണവരായ റോബിനില്‍ നിന്നും അനുഗ്രഹം വാങ്ങി റോഡരികിലെ പോസ്റ്റില്‍ പിടിച്ചു ചാരി നിന്നു കച്ച കെട്ടി നെടു നീളന്‍ വാളുകള്‍ കാഴ്ച വെച്ചു ....
   റോബിന് ആശ്വാസമായി,അങ്കത്തട്ടില്‍ ഒറ്റക്കായില്ലല്ലോ..
                 പിന്നെ  കരിമ്പാറ പോലെ മൂവാറ്റുപുഴ ബസ്സ് സ്റ്റാന്റ്  വരെ..
  ഇവിടെ , ഞങ്ങള്‍ പിരിയുകയാണ്...അടുത്ത അവധിക്കാലം വരെ...ഇവിടെ കുറിച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ  ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ ..ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചിരിയും ..,ഒന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാന്‍ ഇനി ഒരുമിച്ചു കാണുന്ന കാലത്തിന്റെ ദൂരമോര്ത്ത് വിഷമവും..
       സുഹൃത്തുക്കളേ ......കണ്ണ് നനയുന്നു...
                    ഞങ്ങളെല്ലാരും ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ് ആഹ ....